Dit is mijn carrièreverhaal

 

Ik startte dit verhaal op mijn ‘over mij’ pagina, maar het bleek langer dan verwacht. Daarom een aparte pagina. Voor wie echt geïnteresseerd is in mijn verhaal. Ik hoop dat het je inzichten geeft, misschien nieuwsgierig maakt of dat je er iets aan hebt. Ik zou het leuk vinden als je iets van je laat horen als het je raakt, of je er iets over wilt zeggen. Dat mag via: mail@petrawiebenga.nl. 

 

Als ik later groot ben… 

Als kind wilde ik kunstenares worden. En kinderboekenschrijfster, actrice, fluittiste en tandarts (don’t ask!). Ik tekende op alles wat los en vast zat, en schreef verhalen. Mijn vader leerde me mijn eigen website te bouwen in html en zo raakte ik al jong in contact met ‘online’. Ik wilde eigenlijk naar de kunstacademie, maar had de overtuiging dat ik niet goed genoeg was. Bovendien was ‘in de reclame’ veel meer te verdienen aldus volwassenen om me heen destijds. En ‘een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’. Dus na de havo koos ik een brede opleiding en studeerde communicatie.

 

Fulltime aan het werk

Ik haalde mijn bachelordiploma, en ging aan het werk. Ik dacht niet bewust na over carrièreplanning, had geld nodig om van te leven en rolde in functies als copywriter, webredacteur en communicatiemedewerker. Omdat ik dat kon. En het ‘zo hoorde’ na mijn opleiding. Ik hield me bezig met websites, intranet, nieuwsbrieven, flyers, magazines en social media. Ik was de spin in het web, de gouden schakel tussen techniek & communicatie. Ik had leuke collega’s en deed echt mijn best, maar voelde me nooit helemaal op mijn plek. Nooit helemaal thuis. Altijd in ‘de professionele rol‘. Daarnaast had ik een persoonlijk blog als hobby, waar ik heel veel plezier uit haalde en echt een uitlaatklep aan had. Stiekem lonkte het creatieve werk veel meer dan de zakelijke, commerciële hoek waar nu eenmaal brood te verdienen was…

 

Overstap naar parttime werken

Fast forward. In 2010 werd ik moeder, besloot parttime te gaan werken met meer vrijheid en in 2011 startte ik mijn eigen bedrijf. Vanuit mijn netwerk kreeg ik direct opdrachten. Ik deed eigenlijk hetzelfde als in loondienst. Ik hielp organisaties en zelfstandig ondernemers bij hun online communicatie, en dan vooral webteksten. Ik rolde van de ene opdracht in de andere, gaf een schrijfcursus en blogtraining.

Mijn eigen persoonlijke blog had zich ontwikkeld tot een goedgelezen lifestyleblog / mamablog met veel lieve vaste bezoekers. Ook verdiende ik met advertorials en gesponsorde blogartikelen een beetje bij. Ondertussen nam het blogwereldje an sich een vlucht, social media groeide hard, social influencer werd een beroep en het voelde online steeds meer als een strijd om de cijfers. Bezoekerscijfers, volgers, likes & clicks.

 

Rouwperiode, financiële dip & businessadvies

Na een rouwperiode in 2012 door het veel te jonge overlijden van mijn schoonmoeder kwam mijn bedrijf in een financieel mindere periode. Ik klopte aan bij een businesscoach en liet me vertellen dat ik een ‘niche’ moest kiezen. Ik kon nog maar één doelgroep of onderwerp uitwerken met mijn bedrijf en vooral in mijn marketing. Anders zou het nooit meer wat worden… ‘dat was dé manier voor succes’ … had ik toen maar al het zelfvertrouwen van nu gehad en inzicht gehad in wat ‘succes’ voor mij betekent, maar ik heb er veel van geleerd.

 

Nicheblog & online ondernemen

In 2015 werd mijn dochter geboren èn kreeg ik weer een heftige winterdepressie. Ik probeerde mijn hoofd boven water te houden met mijn bedrijf en blog. Ik had mijn blog op andermans advies tot een nicheblog omgetoverd, schreef blogartikelen die ik had bedácht, die ‘zakelijk’ goed moesten scoren, in plaats van dat ze in flow intuïtief ontstonden zoals jaren daarvoor, en nog 100% over mijn persoonlijke interesses gingen. Ik was voor mijn bedrijf ook een online programma gestart om zelf e-courses te leren maken. Ik lanceerde mijn eerste online cursus en verdiende de grote investering gelukkig meteen terug. Ik stopte uiteindelijk met mijn persoonlijke (niche) blog, omdat ik mijn passie kwijtgeraakt was. Het kwam er niet meer uit. Het werkte niet meer. De focus ging weer op mijn bedrijf. Ik probeerde te groeien.

 

Verhuizen & vastlopen

Er volgde in 2016 privé weer een pittige tijd, met 2 verhuizingen in 4 maanden tijd, waarvan 1 maand fulltime verbouwen. Mijn bedrijf stond op standje 0. Alles zat in dozen. Ik was daarna Moe met een hoofdletter, en ben die winter erop ruim 10 weken ziek geweest. Dat had al een teken moeten zijn. In 2017 probeerde ik mijn bedrijf een boost te geven, met mijn bezoek aan een business event, en een workshop, maar ik liep vast. Daarover schreef ik het blogartikel ‘Mijn Moment‘. Ik was inmiddels al 2 jaar gestopt met mijn persoonlijke blog en schreef alleen nog voor mijn bedrijf. Maar ik miste die onstopbare blogdrift, het flowschrijven zonder doelstellingen. Ik dacht aan de tijd dat ik bloggen nog echt leuk vond. Ik nam me voor het anders te doen, werd opgeslokt door dagelijkse dingen en het bleef er weer bij.

 

Het naderende loslaten

In 2018 startte ik het jaar huilend voor een groep van 60 ondernemers, plotseling moegestreden en hélemaal klaar met het online ondernemen in de vorm waarin ik was beland. Misselijk van dingen als groot, groter, grootst nastreven. Van strategieën. Van taal als ‘naar 25k-lanceringen door een sales funnel, jezelf als een merk neerzetten met personal branding, over online marketingcontentmarketingstorytellingsales pagesconversieleadershipnext levelhigh end en meer van die Grote Professionele Termen. Maar ik kon mijn bedrijf nog niet loslaten. Ik probeerde het vooral weer anders te doen. Maar merkte ook dat er allerlei oude overtuigingen losweekten. Er was een proces gestart binnenin mij. Ik mocht een grote persoonlijke schoonmaak houden. Loslaten wat me niet meer diende. Maar oh wat werd het een strijd tussen hoofd en hart.

 

Naar de huisarts

Later dat jaar vloog ik nog een keer goed hard tegen de boom. Figuurlijk. Dit keer kon ik er niet meer onderuit. Hoeveel lessen heeft een mens nodig? Ik meldde me ziek bij de baas (oh wacht, dat was ik zelf!), kreeg werktechnisch bijna niets meer uit mijn handen en belandde aan het eind van de zomer compleet overprikkeld bij de huisarts. Hij dacht dat ik depressief was. Ik dacht zelf meer aan een burn-out.

 

Nu komt een recent stuk, wat ik nog moeilijk vind om te vertellen! 

Bij de psychologenpraktijk waar ik terechtkwam, was het al snel duidelijk. Ik was niet depressief en had ook geen angsten. Wel bleek ik hoogsensitief te zijn en een pakket eigenschappen te bezitten die ze autisme spectrum stoornis en adhd noemen. Ik was compleet overprikkeld en moegestreden van 35 jaar lang vechten tegen mezelf. Tegen het ‘normaal’ willen zijn, erbij willen horen. Met de kinderen als spiegel, in combinatie met de marketing voor mijn bedrijf als trigger, begon ik me af te vragen wat ‘normaal’ dan eigenlijk is en me ertegen te verzetten. Normaal is ook maar een gemiddelde! Het is tijd om mezelf opnieuw te ontdekken. Terug te gaan naar dat innerlijke kind, die mooie pure ziel, naar wie ik was voordat ik door externe omstandigheden in de maatschappij om me heen dacht dat ik ‘normaal’ moest zijn. (Over dat ‘stoornis’-gedeelte volgt op een later moment mijn visie in een blog, want met dat woord ben ik het natuurlijk niet eens.)

 

Nieuwe richting. Herontdekking van intuïtie, sensitiviteit en creativiteit.

Ik zit nu (januari 2019) in een mooie overgangsperiode naar een carrièreswitch. Het oude Studio Schrijf als communicatiebureau en commerciële tekstschrijver past niet meer bij wie ik ben. Bij de persoonlijke groei die ik nu doormaak. Welke kant ik dan wèl op wil qua werk? Alles staat weer open! Een kant die ontzettend aan me trekt is de richting van intuïtie, sensitiviteit en creativiteit. De combinatie van kunst & creativiteit als persoonlijk communicatiemiddel. Als expressie voor gevoelens. Door in elk geval mijn oude passies weer op te pakken (tekenen, schilderen, vrij schrijven & bloggen, creëren) en mijn nieuwsgierigheid, passie, enthousiasme en intuïtie te volgen, hoop ik aanknopingspunten te vinden voor nieuwe stappen qua (betaald) werk  & levensinvulling. (Mocht je tips voor me hebben, laat het me weten!) Mijn blog op PetraWiebenga.nl is een eerste begin. Hierop deel ik graag mijn belevenissen, dat wat ik doe, denk, hoor, zie, voel & beleef. Hopend dat ik minimaal 1 iemand kan inspireren met mijn verhalen & foto’s.

 

Dankjewel!

Ik begrijp dat dit een heel (lang!) verhaal is geworden. Maar het moest eruit. Het kwam in een flow. Dankjewel als je tot en met hier hebt gelezen! Echt, dat waardeer ik heel erg. Mocht je willen reageren op mijn verhaal, dat kan en mag. Met een berichtje naar: mail@petrawiebenga.nl 

 

Liefs,