Afgelopen zaterdag mocht ik een heerlijke dag uit. Op een zonnig terras in Driebergen werd ik hartelijk ontvangen door Kit Le Large en haar rechterhand Miranda. Binnen no-time zat ik heerlijk onderuit met een kop thee voor me. Ik kende Kit alleen nog maar van online, maar we raakten al snel in een mooi gesprek. Over tekenen, creatief bezig zijn, werken als creatief. En het plezier van het maken.

De rest van de groep kwam ook aan, en de workshop begon. Na de introductie over tekenen in het openbaar, volgde een eerste tekenopdracht, om ons los te maken. We mochten iets tekenen wat op tafel lag. Ons werkmateriaal bijvoorbeeld. Ik koos na wat getwijfel (te veel keuze!!) voor het reispalet aquarelverf dat voor me lag. 

Het was echt heerlijk zomer weer, dus we dronken heel wat koppen thee tijdens het tekenen. De zon scheen op mijn gezicht. Nu kan ik daar niet zo goed tegen; ik verbrand snel; dus het werd een kleine stoelendans. Ik ben twee keer van plaats gewisseld aan tafel, om wat meer schaduw mee te pakken. Gelukkig was ik goed voorbereid met een tubetje zonnebrandcrème in mijn tas. Die had ik trouwens ook nog kunnen tekenen bedenk ik me nu!

De lunchkaart werd uitgedeeld en we bestelden allemaal een heerlijk gerecht, dat natuurlijk ook getekend moest worden. Wat moeilijk om je eten te laten liggen! Het zag er zo lekker uit, en ik had inmiddels best wel trek. Ik besloot hier dus eigenwijs een foto te maken en de tekening later van foto af te maken. Want ik mag dan inmiddels aardig wat tekenmeters maken, ik ben er nog lang niet voor wat betreft eten en gebouwen tekenen. Bovendien ben ik een slechte ‘foodblogger’. Ik vind het echt zonde om lekker eten te laten wachten (te verpieteren in de zon), omdat het eerst ‘perfect’ vastgelegd moet worden. Waarbij tekenen dan ook nog veel langer duurt dan fotograferen. laat mij maar gewoon genieten van eten. (Hoewel dat aan banden mag, maar over mijn afslank-struggles komt nog een volgend blogartikel).

Na de lunch gingen we verder met het tekenen van de omgeving. We zaten bij het ‘Wapen van Rijsenburg’ in Driebergen, met uitzicht op een bijzonder historisch pleintje. Het tekenen van gebouwen vind ik nog altijd heel lastig. Ik loop vooral vast op verhoudingen. Maar daar was juf Kit, die me er doorheen sleepte met superfijne en wijze tips, waardoor ik toch doorging met mijn tekening, waar ik die zelf allang was afgekapt. 

De sfeer onderling in de groep was heel ontspannen. Niets moet, alles mag. Fijne (levens)verhalen aan tafel. Tips vanuit eigen ervaringen. En aanmoedigende woorden over en weer over elkaars tekenkunsten. Mooi om te zien hoe iedereen echt een eigen hand en eigen stijl heeft in het tekenen. Of je nu veel of weinig tekenervaring hebt. En het mooiste is nog wel het plezier dat door het tekenen ontstaat.

Ik vond het een superdag, die ik thuis nog fijn afsloot met man en kinderen, een BBQ en een kampvuurtje.

En dat tekenen van gebouwen? Oefening baart kunst, dus ik ga de komende tijd gewoon nog véél meer oefenen!

 

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment