De geboorte van een kunstenaar

Petra Wiebenga, Kunstenaar in ZeewoldeHet formulier lag al een paar maanden klaar. Maar ik durfde niet. Steeds nam ik het voor me aan te melden. Maar ik was onzeker. Bang om er niet bij te horen. Om een flater te slaan. Zoveel ervaring heb ik nou ook weer niet. Zoveel prachtige werken heb ik nog niet gemaakt. Wie ben ik nou om mezelf kunstenaar te noemen? Ik werk toch als tekstschrijver & schrijfcoach? Daar ben ik met mijn studie communicatie voor opgeleid.

Het oude ‘kangoeroe’-syndroom speelde op. Ik wilde mijn tweede carrière eerst in mijn veilige buideltje voorbereiden, uitzoeken, ordenen, analyseren, klaarmaken en perfectioneren voordat ik mezelf het naambordje ‘kunstenaar’ mocht opspelden.

Petit Montmartre

Tijdens de kunstmarkt ‘Petit Montmartre’ kwam er beweging in mijn (steeds minder stille) wens. Ik kwam in gesprek met de voorzitter van de Kunstkring Zeewolde. En dat veranderde alles. Zij vertelde enthousiast dat ik van harte welkom ben. Ook als ik met mijn kunstwerk (nog) geen geld verdien. Ze gaf me een nieuw inschrijfformulier mee. Ik was blij. Voelde me gewaardeerd, en dus vulde ik het formulier eindelijk in. Vandaag is hij op de bus gegaan: mijn aanmelding voor de Kunstkring, kunstenaarsvereniging in Zeewolde.

Het voelde als een soort toestemming. “Kom maar, je hoort erbij.”

Maar lid worden 1 ding. Er waren meer hobbels te nemen. Hoe kan ik van de ene op de andere dag mezelf ook online presenteren als kunstenaar? Ik merkte dat daar nog remmende gedachten op zaten. Want ik bèn toch officieel nog geen kunstenaar? Wanneer ben je dat eigenlijk wel? Aan welke criteria voldoe je dan?

Toen ik mijn twijfels uitte op Whatsapp, zeiden mijn vriendinnen meteen dat ik allang een kunstenaar ben. Bovendien zouden ze het heel leuk vinden om mijn proces en de weg naar het professioneel kunstenaarschap te volgen. Natuurlijk had ik daar zelf ook al 101 keer over nagedacht. Dus dat wil ik zeker gaan doen: mijn ervaringen onderweg delen, hier op mijn blog.

Twijfels: kan ik wel van beroep switchen?

Dat bloggen over mijn leerweg gaat nog niet zonder slag of stoot. Ik vind het onwijs moeilijk om toe te geven dat ik iets niet kan. Terwijl het in feite een nóg niet is. Ik mag het leren! Hoe fijn is dat. Toch zitten de stemmetjes van mijn innerlijke criticus mij in de weg. Ze zeggen dat ik als dertiger niet meer van beroep kan switchen, dat ik mijn opleiding niet voor niets heb gedaan, dat ik als tekstschrijver nog niet eens echt iets succesvols heb neergezet, dat ik als volwassene en als moeder nu eindelijk wel eens een gesettelde carrière moet hebben.

Hoezo je passie volgen? Er moet brood op de plank. Werken zul je! (Alsof het kunstenaarschap geen echt werk is? Of je met iets waar je hart echt ligt, geen geld zou kunnen verdienen.)  En dat als ik dan ga switchen, ik eerst een officiële kunstopleiding moet volgen voordat ik mezelf kunstenaar mag noemen.

Dit wordt een interessante weg 😉

Moet jij ook van jezelf eerst een expert zijn in het onderwerp voor je mag doen wat je wilt doen? Voor je erover mag schrijven? Ik ben er zelf wel klaar mee. Ik merk dat deze gedachte mij té vaak heeft tegengehouden om iets te doen, om ergens over te durven schrijven op mijn blog. Want:

  • “Ik weet nog niet genoeg.”
  • “Ik heb nog niet genoeg ervaring.”
  • “Wie ben ik nou om hier iets over te zeggen?”
  • “Wat zullen ‘ze’ wel niet denken?”
  • “Straks wordt het niks en sta ik weer voor gek.”

Herken jij zulke gedachten?

Sprong in het diepe: ik word kunstenaar. Volg je mijn leerweg?

Wat als ik het omdraai en lief voor mezelf ben? Wat als ik het mij gún om een beginner te mogen zijn? Om open en bloot (niet letterlijk) op mijn blog en op Instagram te mogen ontdekken, spelen, en experimenteren om te leren?

Dat is wat ik ga doen. Naast mijn werk als tekstschrijver en schrijfcoach wil ik al jaren serieuzer aan de slag als kunstenaar. Maar wat wéét ik er nou echt van? Op de Havo had ik tekenen, textiel en kunstgeschiedenis, ik volgde hobby-cursussen, las wat en schilderde op gevoel, maar verder ben ik bleu. Genoeg te ontdekken nog dus.

Het blijft aan me trekken en ik besluit om de vonkjes van mijn hart te volgen. Ik bén een creator. Ik ben een kunstenaar. En ik mág een beginner zijn, ik mag daar over bloggen om mijn proces te delen, en op die manier te groeien. Ik neem jullie graag mee op deze reis.

Zouden jullie het leuk vinden om mijn leerweg te volgen?

2 comments On De geboorte van een kunstenaar

  • Ontwerpen is een tussenstand. Over 10 jaar ontwerp je anders dan waar je nu staat. Je ontwikkelt je altijd en dat zal zo blijven. Dit vertelde iemand mij eens en dat gaf rust. Of anders gezegd: het is goed zoals het nu is op dit moment in je leven. Heel veel succes en plezier met je leerweg/reis. Ik blijf je zeker volgen!

  • Dankjewel Jenny! Ja, ik zal altijd blijven leren en ontwikkelen. Ik heb er heel veel zin in!

Leave a reply:

Your email address will not be published.