Wat is er met het potje vet gebeurd?

De paden op, de lanen in. Een potje met vet en het hondje van de bakker. Ik hoorde ze weinig de afgelopen dagen. De avondvierdaagse is wel veranderd sinds de laatste keer dat ik zelf als kind liep. Wat een nieuwe ervaring is het om mee te lopen als ouder.

Ik loop als moeder mee met mijn kind. Het is zijn allereerste keer. We lopen in een klein groepje. Samen met een vriendje van school, zijn broertje, ouders en vrienden van hen. Gezellig kletsend onderweg, drinken en eten verzorgend en de hele tijd checken en kinderen tellend. Hebben we iedereen nog?

Hoe anders dan toen ik liep (25?) jaren geleden. Dat ging massaal met de hele school: kinderen, ouders en leerkrachten luidkeels zingend.

We liepen de afstand toen rustig driedubbel, omdat wij als kinderen met de grootste lol en energie ‘van-voor-naar-achter-van-links-naar-rechts’ liepen. Onze juf (Hermien?) moet het nog wel weten. Nu ik als ouder meeloop lijkt me dat doodvermoeiend. Ik hou erg van wandelen, maar met ingehouden pas slenterend door de wijk, ondertussen rondrennende kinderen ontwijkend is niet hoe ik me de avondvierdaagse herinner. Maar ja, vroeger was ík dat rondrennend kind 😉

Zoonlief vindt het geweldig. Een leuke ervaring. Hij heeft lol met zijn beste vriend. Hij geniet van de gezelligheid in de groep (ik ook trouwens). En hij kijkt uit naar de beloning vrijdagavond: zijn eerste medaille ooit!

Dat blije koppie, daar gaat het toch om. En dat potje met vet? Ach, eigenlijk vind ik het niet zo erg dat het niet doorgegeven wordt aan de volgende generatie. Want alleen de titel zorgt al voor een herhaalplaat in mijn hoofd die de hele nacht nazingt.

Ken jij deze klassieker nog?

(“Ik heb een poooootje met vet! (Retteketet) Al op de taaaaaafel gezet!”)

Leave a reply:

Your email address will not be published.